O metodzie Montessori

Metoda Montessori

„Dziecko od najmłodszych lat poznaje siebie i otaczający je świat. W pierwszych latach swojego życia jest ono z natury ciekawe wszystkiego. Jeżeli stworzymy mu warunki do tego, aby w sposób odpowiedni i umiejętny mogło poznawać świat, będzie się ono szybko rozwijać i cieszyć się ze swoich odkrywczych sukcesów.

By zrozumieć fenomen tej pedagogiki musimy najpierw pochylić się ku jej twórczyni. Mowa tu o Marii Montessori (1870-1952), która jako jedna z pierwszych kobiet  zdobywała wiedzę na Uniwersytecie Rzymskim, studiując nauki przyrodnicze i matematyczne.  Szczególnie jednak upodobała sobie i pokochała psychiatrię. Po uzyskaniu tytułu doktora rozpoczęła pracę w klinice psychiatrycznej i właśnie tu zetknęła się z pracą z dziećmi. Była zafascynowana tym jak dzieci szybko się uczą, jak pragną się rozwijać same z siebie gdy tylko stworzy im się odpowiednie warunki. Tę niezwykłą siłę tkwiącą w dzieciach nazwała HORME. Maria dokształcała się później w dziedzinie pedagogiki. Kierowała  Instytutem Medyczno – Pedagogicznym gdzie kształcili się nauczyciele. Eksperymentowała z pomocami matematycznymi i opracowywała własną metodykę pisania i czytania. W 1907r otworzyła „Casa dei Bambini”, dom dla dzieci w robotniczej części San Lorenzo. Spędzało w nim swój czas około 50 maluchów. To właśnie tam, Maria Montessori dopracowała swoją pedagogikę. Wszystko co stworzyła opierała na obserwacji dzieci. Dzięki temu poznała w jaki sposób się uczą, czego potrzebują, co je interesuje. W jej książce „Domy dziecięce” opisuje pracę i spostrzeżenia z Casa dei Bambini. Po sukcesie jaki odniosła placówka, Maria rozpoczęła szkolenia dla nauczycieli, nie tylko w Europie ale także na innych kontynentach.

Obserwacja

Dzięki niej Maria Montessori zagłębiła się w rozwój dziecka. Obserwując zauważyła pewne prawidłowości. Stworzyła pojęcia „polaryzacji” – czyli głębokiej koncentracji podczas której dziecko efektywnie nabywa nowe umiejętności i uczy się.

„Chłonny umysł” – to okres rozwoju od urodzenia do szóstego roku życia kiedy dziecko chłonie jak gąbka wiedzę i wrażenia z otaczającego go świata. Czas ten dzieli się na dwa podokresy rozwoju: od urodzenia do trzech lat i od trzech lat do sześciu. Okres od narodzin do trzeciego roku życia nazywany jest nieświadomym chłonnym umysłem. kiedy dziecko nie ma kontroli nad tym, co chłonie z otoczenia. Okres od trzech do sześciu lat to świadomy chłonny umysł, kiedy dziecko zdaje sobie spraw, że ma wybór i może zdecydować jakie wrażenia z otoczenia chce wchłonąć. Dziecko potrafi chłonąć informacje i wrażenia bez wysiłku, nie starając się tego robić. W tym okresie jego proces myślowy postępuje od myślenia konkretnego do abstrakcyjnego.

Fazy wrażliwe/ sensytywne– szczególna wrażliwość dziecka na określone impulsy z otoczenia, wewnętrzna motywacja pobudzenia na określone treści, co prowadzi do wielokrotnego wykonywania danego ćwiczenia; dziecko uczy się z ogromnym zaangażowaniem, jest wysoce zmotywowane, czuje radość z efektów swej pracy.

Samodzielność

„Dziecko wychowane w duchu pedagogiki M.Montessori, to w założeniu osoba samodzielna, odpowiedzialna za siebie i świat, pracowita, o wyraźnie ukształtowanych postawach proekologicznych i pokojowych.”

„Pomóż zrobić mi to samodzielnie” – tymi słowami zwróciło się dziecko do M.Montessori. Dzięki samodzielności dzieci mogą lepiej się rozwijać i podejmować decyzje.

Samodzielność w przedszkolu:

  • wolny wybór , doskonalenie indywidualnych zainteresowań, własne tempo rozwoju
  • samoobsługa – ubieranie, posiłki, korzystanie z toalety
  • decydowanie i konsekwencja swoich czynów i zachowań

System kar i nagród

Maria Montessori słusznie zauważyła, że kary i nagrody wyłączają umysł i psychikę z pracy. Nadmierne nagradzanie uczy dzieci, że za każde działanie muszą coś dostać i nie tworzą i pracują dla siebie a dla nagrody. Nie potrzebne jest także karanie dzieci, które są jeszcze niedojrzałe emocjonalnie i dopiero poznają otaczający świat. Same konsekwencje które wypłyną z zachowań dziecka są dla niego najlepszą nauką.